Hoe de Groene Ridder de draak steekt met de Participatieprinses

Een Leuvens stadssprookje…

Er was eens, in een nog niet zo ver verleden, een groene ridder die het participeren hoog in het vaandel droeg. Die zag hoe de bestuurders van de fiere stad, vanuit hun rood-bruine 

Stadskantoor, het ene na het andere besluit namen zonder inspraak of samenwerking van haar burgers. Een knipje hier, een lusje daar, alles gebeurde met veel bravoure vanuit de toren maar vaak met bitter weinig animo naar wat de burger er van vond. 

Wij zijn verkozen, jullie, de burgers, hebben gesproken en wij besturen, besturen, besturen ons lekker rot de komende legislatuur”, zei de rode Oude Hertog. De oranje en rode prinsen en prinsessen knikten vrolijk mee. De andere ridders die verkozen waren, maar niet mee mochten regeren, zaten op de bank. Dat is nu eenmaal zo maar elk ideetje of mogelijke verbetering werd weggegromd door de rode Oude Hertog, onder geknik van de oranje en rode prinsjes en prinsesjes. Dat was niet zo flink…

De burgers vonden dat niet eerlijk, zij moesten flink werken voor hun stadstolcentjes te kunnen neerleggen. De andere ridders wilden meer ruimte geven aan de stem van de burgers. Niet enkel om de zes jaar maar ook bij belangrijke veranderingen binnen en buiten de stadsmuren! 

De groene ridderorde liet het niet aan hun hartje komen en vocht terug met allerlei flinke termen zoals burgerpanels, een democratieplan en het maken van de burgers tot co-producenten van lokaal beleid. Ook zou het meerjarenbeleid en de centen die eraan vast geklonken waren mee door de burgers actiever bepaald worden. In een verre kerker zat ze opgesloten,de participatieprinses, en die zou de groene ridder naar de stad aan de Dijle halen mocht hij het beleid mee kunnen bepalen.

Vijf lange jaren gingen verder voorbij en de rode Oude Hertog schoof een troonopvolger naar voor. Tijd voor de burgers om te kiezen. De ene ridderorde haalde al wat meer stemmetjes dan de andere maar uiteindelijk werd het de rode Jonge Hertog die koos voor zijn oranje vriendjes en jawel, de groene ridderorde. De zon bonk op hun harnas van burgerzin en vlijt! Nu zou alles voor de burgers eens flink veranderen.

Helaas, pindakaas, de participatieprinses werd nooit opgehaald. Te ver voor het elektrische paard van onze held. De planning voor het democratieplan is opgegeten door de kat. Lokaal beleid hoeft niet door burgers geproduceerd te worden. Die hebben het al druk genoeg met centjes te produceren, zodat de hogere belastingen en taksen betaald kunnen worden. Toch fijn dat de Jonge Hertog daar aan denkt, maar zeg nu zelf, wat zijn 50 gouden dukaten meer voor een mooie en dure stad zoals zij die aan de Dijle ligt. 

Wij zijn verkozen, jullie, de burgers, hebben gesproken en wij besturen, besturen, besturen ons lekker rot de komende legislatuur”, zei de rode Jonge Hertog. De oranje en rode prinsen en prinsessen knikten jolig mee en nu ook vrolijk de groene prinsen en prinsessen. Zij zaten nu ook naast de rode Jonge Hertog en vonden het goed zo.

Alhoewel, ik lieg, en das niet zo mooi van mij als bard. De rode Jonge Hertog wil graag zwemmen in openlucht. De keuze is simpel, een zwemkom met palm of eentje met bank.

Er is een burgerpanel, voor de wijk Vaartkom. Van de 14 burgers die er hun zegje mogen doen, zijn er 2 burgers die er ook daadwerkelijk wonen, de 12 anderen mogen beslissen over wat er niet in hun wijk, maar die van de Vaartkommers gebeurd. Als dat geen participeren is! Andere wijk eerst! 

Maar hoho, dit groepje is maar ééntje van de negen ‘experten’ die mee kiezen en een stem hebben. Zo is het gewicht al even verwaterd als de plek waar de zwemkom komt te liggen. Participeren is goed, beheren van de uitkomst is beter.

Zo is de jonge Hertog zeker dat hij zal kunnen zwemmen, niet gehinderd door de traantjes van de particpatieprinses, eenzaam in haar torentje in de verre kerker, hopend op een andere ridderorde uit de stad aan de Dijle om haar te komen redden…