Verdrijf de eenzaamheid, neem eens een student in huis!

Leuven is de ideale stad om twee sociaal maatschappelijke problemen tegelijk op te lossen. Door een ‘serieuze’ student tegen een lage maandelijkse vergoeding een kamer te laten betrekken bij een oudere, die kampt met gevoelens van eenzaamheid,  leveren we een bijdrage aan het oplossen van het kamertekort bij de studenten en de eenzaamheid en de nood aan hulp bij ouderen.
 Mooi toch!

Vele argumenten pro.

Toen ik  in april  in de krant een artikel las over een dergelijk experiment in Gent,  was ik, ondanks een aantal bedenkingen, dadelijk verkocht. De eerstvolgende OCMW-raad heb ik de voorzitter dadelijk geïnterpelleerd waarom dit in Leuven niet kan.

Onze stad met zijn bijna 100.000 inwoners en meer dan 35.000 kotstudenten wordt  geconfronteerd met een krappe studentenkamermarkt. Daarnaast zijn er naar schatting één op de drie woningen onderbenut. Meer dan éénderde van de ééngezinswoningen is bewoond  door alleenstaanden, zestigplussers of koppels. Je weet wel, de  kinderen zijn de deur  uit, de woning wordt veel te groot, het wordt  een beetje stil,  de sociale contacten drogen op, kortom men voelt zich vereenzamen.

Er is  tevens de toenemende tendens om ouderen zo lang mogelijk in hun vertrouwde omgeving te laten functioneren. Het Woon- en Zorgcentrum is eerder de uitzondering, thuiszorg wordt  de regel. De  toenemende vergrijzing en de daaruit voortvloeiende zorg weegt  budgettair steeds zwaarder. Zelfs  met de thuiszorg zal er creatief  moeten worden omgesprongen.

Maar er is nog een belangrijk punt.

In Leuven krijg je dikwijls te horen dat de  ‘autochtone’ Leuvenaars en de studentengemeenschap twee aparte werelden vormen waar de sociale cohesie vaak zoek is. Tevens durft de jeugdige uitbundigheid  al eens te botsen met de drang naar  rust bij de oudere Leuvenaar. Sleutelen aan de verstandhouding tussen diverse generaties is geen overbodige luxe.

In de bestuursnota 2013-2018 van de stad Leuven lezen we duidelijk dat “de stad ernaar streeft om in de diverse stadsdelen een gezonde mix van verschillende bevolkingsgroepen te laten bestaan”.

Gezamenlijk  Leuvens project.

Mijn vreugde, zelfs als oppositieraadslid, was  groot  toen de voorzitter mij meedeelde dat ook Leuven in alle discretie aan een dergelijk project werkt, maar pas de pers zou opzoeken als het initiatief meer vorm zou krijgen.

 

De zeventiende juli was het zover! Onder de ronkende titel: ‘Casa Cura: zorgen voor de kotmadam’ werd het nieuw concept samenwonen voorgesteld.

 

Het  project wordt door drie partners gedragen: de afdeling Bouwen, Wonen en Milieu van de Stad Leuven, de dienst Studentenhuisvesting van de KU Leuven en de dienst Thuiszorg van het OCMW.

 

Een stuurgroep met deskundigen van deze drie partners zal  het project  ontwikkelen, opvolgen en  coördineren. Deze stuurgroep bepaalt gezamenlijk hoe het project wordt uitgebouwd.

 

Om dit mogelijk te maken kunnen de partners rekenen op een subsidie van 19.000 euro van de provincie Vlaams Brabant. Met dit geld wil men in eerste instantie een pilootproject opstarten  waar men op zoek gaat hoe men studenten en ouderen met mekaar in overeenstemming kan brengen (met mekaar laten ‘matchen’).

 

De partners bereiden dit najaar de uitwerking van Casa Cura voor om daarna gesprekken aan te gaan met geïnteresseerde ouderen en studenten. Later starten  de drie geselecteerde samenwoonprojecten.

 

Win-winsituatie!

 

 

Het is de bedoeling om samen te werken met ouderen die al in een begeleidingstraject van de  Thuiszorg van het OCMW zitten.

 

Zij worden al opgevolgd door een maatschappelijke werker, voor wie een belangrijke rol in dit project is weggelegd. De vertrouwensrelatie tussen de oudere en de maatschappelijke werker vormt een ideale vertrekbasis om cliënten te sensibiliseren voor het project.

 

Tevens kan de maatschappelijke werker de nodige steun en informatie bieden aan de student die vaak geen of weinig ervaring heeft met ouderen en zorgsituaties.

 

Door de aanwezigheid van een student krijgt de cliënt niet alleen gezelschap maar wordt  tevens de leefwereld van de oudere terug verruimd. Het veiligheidsgevoel wordt  vergroot en de student geraakt actief betrokken bij de vermaatschappelijking van de zorg.

 

Bovendien worden beiden er niet alleen op menselijk vlak beter van, maar  financieel   is het eveneens een win-winsituatie: de cliënt genereert een extra inkomst en de student huurt aan een goedkopere prijs als het beloofde engagement  fatsoenlijk wordt ingevuld.

 

Dit is een gewaagd, maar tevens een bijzonder maatschappelijk project. Ik ben het ten zeerste genegen en ik hou jullie met  plezier op de hoogte.